SARIKATA www.netflix.com
SEMUA LOKASI, WATAK, ORGANISASI DAN SITUASI
DALAM DRAMA INI HANYALAH REKAAN SEMATA-MATA
Cuba dulu. Kalau tak berjaya,
awak boleh berputus asa.
Saya akan jadi orang itu.
Orang yang bantu awak
jika awak percayakan saya.
Tapi untuk hari ini,
mari bangun semula.
Macam mana rasa sakit itu? Teruk sangatkah?
Awak buat dengan baik.
Hari ini, awak dah bangun. Apa pula lepas ini?
Apa kata kita makan dulu? Saya lapar.
Mari pergi. Perlahan-lahan.
Awak tak datangkah? Bukankah itu maksud awak?
Awak kata awak nak datang.
Bukan hari inikah?
Mungkin dia tak lapar.
Saya baru pindahkan gaji awak.
Belanjalah diri sendiri makanan yang sedap.
Tak macam orang yang saya kenal, Hui-jin tak pernah mengecewakan.
PENTERJEMAH CHOI BO-YUN
Kenapa dia tiba-tiba telefon?
Hei, Bo-yun.
Hei, Mi-joo, saya telefon nak tanya sesuatu.
Awak masih jadi cikgu peribadi?
Awak lupa yang saya penterjemah?
Kenapa awak tak buat saja? Sebab awak dah nak bersalin?
Ini anak pertama saya.
Apa pun, biar saya cari orang lain.
Okey. Semoga awak sihat selalu.
- Okey. - Selamat tinggal.
BAYARAN PINJAMAN SEBANYAK 668,417 TELAH DITOLAK
Apa ini?
Jadi hilang begitu saja?
Kenapa baki saya tinggal banyak ini saja?
Hei, Bo-yun. Saya penterjemah Oh Mi-joo.
Saya sanggup menjadi cikgu peribadi.
Saya terlupa dia gantungkan ini.
TAHNIAH KEPADA CUCU SHIN A-RYEON, KIM WOO-SIK
Mesti dia…
sangat bangga dengan awak.
Saya pula membebel mahu lakukan kerja lain.
Menyedihkan betul.
Awak rasa dia kecil hati?
Dia akan menyokong awak.
Marilah masuk.
Baiklah.
Bibirmu
Helo, puan.
Aduhai, Woo-sik, kamukah itu?
Tunggu. Mana nenek kamu?
Saya datang dengan kawan.
Bukankah dia kawan
- yang datang dulu? - Ya.
Aduhai. Jangan berdiri saja, marilah duduk.
Dua hidangan cukupkah?
- Ya. - Dah tentu.
Puan, maafkan saya.
Boleh berikan kami tuala dan ais?
Tuala basah pun tak apa.
Woo-sik, kaki awak nampak macam masih sakit lagi,
jadi letakkan ais apabila boleh.
- Ini dia. Letakkan di sana. - Terima kasih.
Macam mana proses pemulihan awak?
Dulu masa saya masih dalam pasukan, jurulatih yang sediakan rancangan
dan bayar kos rawatan.
Sekarang awak sendirian.
Awak setuju, bukan?
Pemulihan sangat penting untuk mengelakkan tisu berparut
dan kehilangan otot.
Kehilangan otot akan menyebabkan kesukaran awak berlari dengan baik.
Tak mungkin. Susah payah saya bina deltoid ini.
Saya fikir untuk jangka panjang, jangan menggelabah dulu.
Jangan jadikan pertandingan yang akan datang sebagai matlamat awak.
Kita akan guna peluang ini untuk bina semula daripada asas.
Cipta rekod baru adalah matlamat akan datang.
Jadi macam mana kerja saya sebagai tukang cuci?
Nanti awak beritahu saya jadual mencuci awak.
Saya akan sediakan rancangan ikut jadual awak.
Tapi Woo-sik,
postur yang betul adalah penting dalam pemulihan,
jadi pastikan awak bekerja ketika saya ada saja.
- Faham? - Okey.
Seon-gyeom, awak akan jadi jurulatih yang garang.
- Sebab itulah saya tak cari awak. - Awak boleh bercakap kasual.
Tak perlu begitu formal dengan saya.
Apa? Tiba-tiba saja?
Sekarang saya dah berhenti jadi atlet, saya bukan lagi senior awak.
Tapi kalau difikirkan umur…
- saya lebih suka formal. - Awak mengejek umur saya.
Awak tak begitu formal dengan orang lain.
- Siapa? - Kalau awak panggil saya abang…
- saya akan jadi kurang tegas. - Abang.
Saya tipu.
- Hei. - Hei.
Apa yang awak buat?
Saya nak buat papan kanvas sendiri. Awak pula?
- Saya baru balik dari perpustakaan. - Begitu.
- Apa kata saya belanja awak minum? - Awak nak berlagak?
Kita nak makan apa?
Apa masalahnya?
Lukisan berbayar atau tugasan?
Sebenarnya…
- Mesti kedua-duanya. - Bukankah dah jelas?
Awak selalu buat papan kanvas apabila ada masalah.
Awak cukup kenal saya.
Saya dah kenal awak selama 20 tahun.
Saya adalah awak dan awak adalah saya.
Hebatnya, Goh Ye-jun.
Sama macam nama awak.
- Cantik nama awak. - Saya benci nama saya sendiri.
Ia bermakna "Lelaki ciptaan Nabi Isa."
Awak berguraukah? Tahi Anjing lebih baik.
Tahi Lembu bukan satu pilihan?
Saya masih perlu fikirkan maruah saya.
Tahi Anjing lebih baik.
Saya tak nak panggil awak begitu. Baik panggil Ye-jun saja.
Ini pesanan encik.
Boleh tolong bersihkan?
- Terima kasih. - Sama-sama.
Macam mana dengan program perpindahan cuti semester?
Awak perlukan 100 markah dalam peperiksaan TOEIC.
Ramai yang memohon.
Saya dah dapat duit semula, mungkin saya akan ambil kelas bahasa Inggeris.
Habiskan masa yang cukup untuk kerja sukarela
dan bersedia untuk tinggalkan negara untuk dua bulan.
Saya akan cari pengganti syif.
Berdoa saja yang saya akan terpilih.
Maaf, awak dah berhenti pergi ke gereja.
Oh, tunggu, saya pun. Saya terlalu sibuk jadi nakal.
Saya masih berdoa diam-diam untuk semua orang di sekeliling saya.
Jadi tambahlah satu lagi dalam senarai awak.
Kerap-keraplah berdoa untuk saya.
Awak macam tak kenal saya langsung.
Saya ialah awak dan awak ialah saya. Kenapa pula tak kenal?
Awak tak tahu apa-apa.
Sepuluh minit joging dan regangan.
Semuanya 20 minit.
Rasanya tak banyak sangat.
Dia patut cuba melompat juga. Tapi bolehkah?
Saya akan tambah senaman teras.
Rasanya semua masih dalam keupayaannya,
jadi plank dan plank sisi akan menolongnya.
Ini jadual kerja membersih saya.
Aduhai, dulu dia selaju saya.
Jadi, inilah statusnya sekarang.
Dia rasa sakit lepas lari sekuat tenaga.
Saya patut periksa kakinya apabila dia berjalan juga.
Latihan berat…
dan regangan patut dibuat secara ringan.
Sayalah saya, awaklah saya
Seon-gyeom!
Seon-gyeom, saya rindukan awak.
- Saya dah balik. - Aduhai, awak mabuk.
- Busuknya bau alkohol. - Yakah?
Saya minum banyak, mestilah nafas saya berbau.
Tunggu, awak membebel macamlah awak isteri saya.
Mata besar awak memang menakutkan.
Begini. Beginilah awak memandang saya.
Seon-gyeom, saya sangat sukakan awak.
Awak nak ke mana? Jangan pergi.
Helo?
Tunggu kejap.
Apa yang awak buat? Jangan pergi!
- Jangan pergi. - Tunggu kejap.
Saya sangat sukakan awak.
- Awak sedang buat apa? - Saya sedang meleteri seseorang.
Yeong-hwa? Kenapa pula?
Dia mabuk walau tak ada duit.
Mesti awak di rumah.
Sebab itu awak keluar?
Macam mana awak tahu?
Cuba lihat sekeliling. Lihat ke tepi sedikit.
Tunggu. Biar saya turun.
Kenapa dia senyum begitu? Dia buat saya angau.
Jadi kenapa awak datang ke sini?
Lepas makan malam, saya nak berjalan
dan ini laluan saya.
- Berjalan boleh membantu penghadaman… - Mesti awak rindukan saya.
Jangan perasan.
Tapi saya rindukan awak.
Jadi awak patut telefon.
Saya ingat awak sibuk. Biasanya awak sibuk waktu malam.
Betul.
Apa yang awak buat sebelum membebel?
Awak fikirkan tentang saya?
Lebih kurang. Saya pun sibuk bekerja.
Awak dapat kerja baru? Tak nak beritahu saya?
Saya akan tunjuk lain kali.
Saya pun perlukan bantuan awak.
Saya akan berjaga sepanjang malam memikirkan apa kerja awak.
Saya akan tulis diari sebelum tidur.
Awak masih menulisnya? Saya ingat awak bergurau.
Saya tak bergurau.
Makin tulis, makin seronok pula.
Mesti awak tak tulis diari.
Saya tak pernah tulis diari lepas tamat sekolah rendah.
Dulu pun, saya hanya anggap ia kerja rumah.
Tak banyak perkara yang nak dituliskan.
Awak boleh tulis apa saja.
Apa awak suka, tak suka dan benda yang menakutkan.
Awak mengajar saya?
Saya benci mengimbas semula hari saya
dan saya takut ia akan jadi tempat meluahkan rasa bersalah.
Saya bukanlah budak yang baik ketika membesar.
Awak mungkin akan tulis tentang berjumpa saya hari ini.
Awak nak saya berikan sesuatu untuk ditulis?
Bukan untuk hari ini.
Apa pun, saya minta maaf tentang tadi.
Saya kata jangan perasan.
Saya tak pandai berterus terang dengan awak,
jadi saya asyik memerli.
Saya sendiri rasa kelakuan itu tak patut.
Maafkan saya.
Sebab itulah saya tak tulis diari.
Nak pegang tangan?
Saya suka berjalan pada waktu malam.
Bagus dapat berjumpa awak tanpa reka alasan.
Tapi saya masih suka merindui awak sebagai alasan.
Saya lebih suka.
Kenapa tangan awak sangat sejuk?
Kenapa tangan awak sangat hangat?
Apa ini?
Dia buat kerja rumah dengan sukarela.
Saya akan buang apabila balik nanti.
Seon-gyeom, Bok-sun saya dah bersalin.
Comel, bukan? Apa pun, saya kena menjaganya.
Jadi, boleh tak awak gantikan tempat saya?
Budak-budak itu perlukan pemantauan orang dewasa.
Awak jagalah mereka.
Kenapa dia letak titik bukannya jarak?
Baiklah. Anak-anak anjing itu sangat comel.
Bolehkah saya bawa Kim Woo-sik untuk berlatih bersama?
Sudah tentu. Semoga hari awak indah.
Helo.
- Awak dah makan? - Ya.
Boleh tak bukakan pintu peti sejuk?
Dah terbuka.
Ada tak benda yang tak sepatutnya berada di situ?
Ada objek besi yang berukuran satu jari.
Berwarna hitam?
Ada di situ rupanya.
Kalau awak ada masa hari ini, boleh tak tolong hantar ke rumah saya?
Nanti saya belanja makan.
Saya dah kata, saya dah makan, dungu.
Saya takkan suruh awak buat kerja rumah lagi selepas ini.
Tolonglah. Kali ini saja!
- Macam mana saya nak percayakan awak? - Tolonglah.
Ki Seon-gyeom!
Apa yang awak buat di sini? Awak masih belajarkah?
Saya kenal awak?
Saya Seo Tae-woong.
Awak dah lupakah?
Kita berjumpa di parti meraikan kemenangan
kali ketiga ayah awak lima tahun lalu.
Kemenangan ketiga…
Kemenangan ketiga ayah saya?
Ya. Awak dah ingat?
Tak.
Saya adik Dan-ah. Dia yang kenalkan kita.
Jadi apa awak buat di sini?
Saya ada hal. Jadi saya minta diri.
Kenapa awak mengelak?
- Kenapa awak halang saya? - Sebab saya tak suka awak.
Saya ingat kita berkenalan,
tapi itu saja.
Mungkin sebab saya biadab hari itu?
Sebab itu awak biadab dengan saya hari ini?
Saya rasa awak tak patut hidup pun.
Saya tak pernah pandai bersukan tapi awak muncul depan saya.
Awak mengingatkan saya kepada kelemahan saya.
Saya bukan bencikan awak.
Saya benci semua atlet yang muncul di depan saya.
Saya bukan lagi atlet sekarang.
Apa? Jadi awak siapa?
Saya pun sedang fikirkan,
saya akan beritahu nanti.
Hei, jangan abaikan saya.
Awak nak ke mana?
Seo Tae-woong.
Awak datang cari saya disebabkan komen benci itu?
Siapa dia?
Awak patut pakai solekan dan berlagak macam perempuan.
Kenapa datang ke sekolah saya?
Oh, saya kenal awak. Awaklah si sial, buah markisa.
Apa awak kata? Saya apa?
- "Si sial"? - Ya, si sial.
Tak pernah nampak bintang idola, sial?
Kenapa awak asyik buat hal? Rap Lucien lebih baik bagus daripada awak.
Sebab itulah awak masih tak terkenal tak macam dia.
Hei, saya lebih bagus daripada dia.
Saya boleh belasah awak sekelip mata.
- Hei, lepaskan. - Bukankah itu Tae-woong?
Saya kata, lepaskan.
Seon-gyeom, buatlah sesuatu.
Tarik balik kata-kata awak. Saya lebih bagus daripada dia.
Maafkan saya.
Apa yang awak buat kepada Tae-woong?
- Lepaskan. - Boleh tak bawa saya pergi dari sini?
Bersedialah.
Apa?
Hei, Seon-gyeom. Ke mana…
Macam mana dengan saya?
Semua ini sebab awak!
Seon-gyeom!
Ke mana dia pergi?
Aduhai, awak sangat laju.
Awak lari selaju boleh?
Saya hampir tak dapat kejar.
Tak sangka saya akan berlari lagi.
Tapi saya lari sekali lagi.
Apa pula? Awak selalu berlari.
Awak okey?
Aduhai, saya keluar pada waktu rehat.
Boleh tak berikan USB saya?
Nah.
Tapi apa kena-mengena kerja rumah saya dengan situasi ini?
Penyelesaian paling mudah adalah melarikan diri.
Kenapa lari dengan dia?
- Saya berlari sebab dia. - Saya benci melarikan diri.
Awak berlari dengan bagus.
Hei, nasib baik saya terjumpa awak. Mari sini.
Awak tahu tak betapa susahnya hidup saya disebabkan awak?
Boleh tak awak jangan ikut akaun saya?
Jangan buat-buat tak dengar.
Hei.
Hei!
Bau macam hospital.
Hei, Ji-yun.
Saya dah hantar e-mel. Tolong cetak dan hantar bagi pihak saya.
Okey.
Okey, baiklah.
Terima kasih. Selamat tinggal.
Mana Seon-gyeom?
Manalah saya tahu? Saya baru bangun.
Saya rasa dia pergi bayar bil hospital.
Bayar semula nanti.
Apa yang awak buat sampai Dan-ah pergi mencari awak?
Saya datang sejauh ini untuk tanya itu.
Kenapa abaikan mesej saya?
Saya tak dapat baca disebabkan awak.
Saya dapat beribu lagi mesej daripada orang lain.
- Kerja rumah awak? - Dah hantar.
Saya terpaksa ponteng kelas terakhir dan sekarang pinggang saya sakit.
Awak patut biarkan saya dukung dia.
Awak macam mana?
Jangan tanya. Bila saya boleh pergi?
- Saya rasa ini dah habis. - Tunggu.
Seon-gyeom bercakap formal dengan awak, tapi kenapa awak bercakap kasual?
Saya bercakap begini dengan semua orang. Saya tak biasa guna formal.
Alasan yang baik.
Saya terlambat belajar adab Korea.
Tiada siapa betulkan saya.
- Hei. - Apa?
- Boleh berikan saya autograf? - Nak buat apa?
Bukan untuk saya.
Dia generasi kedua Alphabet.
Dia jurugambar untuk RAC.
Apa itu RAC dan Alphabet?
- Entah. - "Run Across the Court."
Siapa namanya?
Untuk Im Ji-yun.
UNTUK IM JI-YUN
- Awak tahu kumpulannya? - Tak.
Berusahalah lagi, kami berdua tak kenal awak.
Sebagai bintang idola, stamina awak sangat teruk.
TERIMA KASIH SEBAB AMBIL GAMBAR YANG CANTIK
Saya akan berusaha.
Ia buat saya rasa bersemangat.
Kalau rasa bersemangat, kita kena bergerak.
Satu lagi untuk Cho Hye-won.
- Tolonglah. - Aduhai.
Dia peminat generasi pertama.
H, A, E atau H, Y, E?
- H, Y, E. - "Hye"?
- Nampak bagus. - Ya.
- Sangat terperinci. - Saya lebih suka yang hitam.
- Yakah? - Ya, itu yang saya fikir.
Memang berbaloi membelanjakan duit untuk pereka.
Tak apakah ada gambar rokok ini?
Saya lupa ini di Korea.
Mungkin tak lepas.
Dulu pernah berlaku kerana ada poster menunjukkan pusat pelakon wanita.
Saya akan sediakan satu tanpa rokok.
Saya rasa poster iklan sepatutnya lebih lembut.
Lebih baik kalau versi Korea berbeza daripada versi luar negara.
Mari fokus lebih kepada hubungan mereka.
Beritahu ini kepada pereka.
Isu seterusnya.
- Kita perlukan penterjemah, bukan? - Ya.
Kami dah sediakan senarai penterjemah yang ada banyak pengalaman.
Orang ini berpengalaman tapi dia biasa menterjemah filem aksi.
Saya tak pasti jika dia boleh gambarkan emosi filem ini.
Babak terakhir sangat emosi.
Penterjemah ini terkenal
dengan filem pecah panggung saja.
Dia akan minta bayaran mahal.
Tak baik minta diskaun hanya sebab kami rapat.
Ya, betul.
Kenapa susah nak cari penterjemah yang biasa-biasa saja?
Kalau awak okey, saya rasa awak patut cuba.
Saya tak okey.
Saya dah agak. Gerak hati saya memang tepat.
Susah nak jadi biasa tapi dia dapat kekalkan posisi itu.
Hari ini hari pertama, jadi biar saya lihat tahap awak.
- Okey. - Ambillah masa.
- Dah siap, beritahu saya. - Okey.
Markah LC awak agak baik.
Jadi saya akan buat rancangan pembelajaran untuk RC awak.
- Beritahulah kalau ada soalan. - Okey.
- Saya pergi dulu. - Awak buat dengan baik.
- Terima kasih. - Sama-sama.
- Saya belanja. - Terima kasih.
Awak perlukan gula.
Awak mengajar dia?
Ya, tapi untuk dua bulan saja.
Saya bising sangatkah?
Taklah, tak bising pun.
Yeong-hwa juga mengajar di sini. Dia kata selesa di sini.
Oh, yakah? Nasib baik.
Saya akan balik awal hari ini.
Saya kena pergi barang makanan harian.
- Terima kasih. - Sama-sama.
- Jumpa lagi. - Selamat jalan.
- Mi-joo. - Hei.
- Awak pergi beli barang? - Terima kasih.
Ya, kalau naik teksi sekejap saja,
tapi jauh betul kalau berjalan kaki.
Awak dari mana?
Awak bersendirian.
Saya dengan dia tadi, tapi dia ditangkap.
Apa?
- Oleh siapa? - Aduhai, terkejut saya.
Entahlah.
Dia nak tunggu pengurusnya. Dia buat…
Maksud saya, kecoh betul dia. Panjang ceritanya.
Dia mungkin dah bebas.
Saya tak faham maksud awak.
Mungkin kamu berkawan sebab kamu berdua serupa.
Awak boleh pergi. Bukankah awak ada tempat nak dituju?
Saya nak bawa ini ke rumah awak.
Awak pun manis mulut.
Sama macam dia.
Di sini.
Awak tinggal di sinikah? Kenapa rasa macam biasa lihat?
Kita berjiran. Mungkin awak pernah lalu.
Oh, saya ingat. Kereta Seon-gyeom diletakkan di sini.
Tapi kenapa?
Entahlah.
Awak nak minum kopi sebelum balik?
Masuklah.
ALFRED HITCHCOCK PSYCHO
- Mi-joo. - Ya?
Awak suka filem Hitchcock Psycho? Saya suka Vertigo.
Oh, Vertigo? Awak tahu filem itu?
Seon-gyeom tak faham filem itu.
Betul tekaan saya.
Tentu dia tinggal dengan saya sebab awak tinggal di sini.
Saya rasa seperti dipergunakan.
Dia tak cukup licik nak mempergunakan seseorang.
Duduklah.
Macam mana tinggal dengannya?
- Dia ada bilik? - Saya tinggal di studio.
Apa? Jadi dia tidur di sana? Kamu tidur bersama?
Macam mana dengan tekanan air? Itu penting.
Pemanas pula? Hari makin sejuk.
Mak saya dah tanya semua itu semasa saya berpindah.
Awak penjaga diakah?
Dia dah dewasa, tak perlukan penjaga.
Tapi saya asyik risaukan dia macam dia budak kecil.
Cik Seo juga layan saya macam budak kecil.
Sebab itukah awak rosakkan lukisan?
Dia asyik berlagak macam kami rapat dan tanya macam-macam soalan.
Jangan salah faham. Kami tak rapat.
Minumlah kopi awak.
Saya masih berfikiran sempit.
Saya hanya tahu melukis sejak kecil.
Ia semakin teruk apabila saya hampir masuk ke universiti.
Saya jauhkan diri daripada orang.
Macam lukisan perspektif? Saya tak tahu sangat tentang seni.
Ya, lebih kurang begitu.
Kalau jauh, ia sukar dilihat. Kalau dekat, penglihatan terhalang.
Saya tak suka, jadi saya rosakkannya.
Mungkin saya terlalu kebudak-budakan.
Saya pasti Cik Seo pun tak matang juga.
Saya tak dapat nafikan.
Saya rasa tak senang duduk.
Patutkah saya buktikan yang saya boleh jadi matang dalam soal perniagaan?
Niat itu sendiri dah kebudak-budakan.
Kamu berdua sama-sama salah.
Jadi lebih baik awak tampil dan mengaku kesalahan awak.
Jadi awak rasa lebih baik kalau saya cari persefahaman
dan jauhkan diri daripada dia semasa saya melukis?
Saya tak tahu apa yang awak lukiskan, tapi dia pasti suka.
Alamak, saya berikan awak harapan? Aduhai.
Kenapa awak cakap begitu?
Maafkan saya. Mulut ini jahat betul.
- Hei, May. - Apa jadual awak esok?
Kalau sibuk, lapangkan masa untuk saya. Kalau tak, berjalan ke sini.
Jumpa di rumah nanti.
Nampaknya awak tak sibuk.
Datanglah ke pejabat selepas makan tengah hari.
Saya akan balik lambat, jadi jangan lupa makan malam.
Saya kerap berjalan kebelakangan ini.
Awak masih tak suka filem seram?
Tak.
- Cik Oh. - Ya?
Bagi awak, terjemahan bagaimana yang dikatakan bagus?
- Apa? - Saya nak dengar pendapat awak.
Terjemahan yang boleh dilupakan.
Saya suka terjemahan yang lancar sampai kita terlupa tentangnya.
Itu pendapat saya…
Apa yang awak buat?
Ingat tak filem bertajuk Kedinginan yang Tenang?
Ya, saya tak dapat tonton di panggung wayang.
Video pun tak ada.
Mereka dah perbaharui hak pengedaran dan saya akan edarkan.
Bukankah awak yang buat terjemahan filem itu?
Sebab itu saya tergesa-gesa naik kereta api untuk pulang.
Aduhai, saya sangat gembira. Awak sangat hebat.
Saya kena baca semula terjemahan saya sebelum dilancarkan
dan saya rasa nak menyorok. Ia sangat lapuk.
Saya juga merenung diri.
Ia menunjukkan bagaimana saya menghargai kehidupan ketika itu.
Apabila merenungnya kembali, ia sangat teruk.
Tak perlulah cakap begitu.
Dunia berubah setiap minit.
- Jadi saya terfikir. - Ya?
Apa kata awak yang terjemah?
- Awak tak nak buat sendiri? - Saya dah bersara.
Saya tak pasti kalau saya lebih baik daripada awak.
Itu bukan alasan yang baik.
Ini bukan alasan.
Saya tahu apa yang awak fikir dan saya dah fikir sepanjang malam.
Saya cuma risau kita akan berjauhan kalau kita bekerja bersama.
Saya hanya bekerja untuk filem Romania sebab kita tak perlu berlaga otak.
Kalau kita berjauhan disebabkan hal ini, tentu ia berlaku sejak dulu.
Betul juga.
Boleh berikan masa untuk fikir?
Saya akan berikan masa yang cukup. Jadi buat keputusan cepat.
Awak berguraukah?
JADUAL LATIHAN
Hei, awak.
- Lamakah awak tunggu? - Taklah.
Awak dah jumpa kawan serumah awak?
Ya. Apa yang awak sorokkan?
Saya sedang menulis diari sebab saya berseorangan.
Apa yang awak nak tulis?
"Saya nak ajak Mi-joo sertai maraton bersama saya."
Siapa yang tulis diari untuk masa hadapan? Ini ramalankah?
Tapi boleh juga.
Kenapa awak sorokkan kalau awak akan beritahu saya?
Jadi saya boleh tulis yang lain selepas dengar jawapan awak.
Begitu.
Bukankah maraton mengambil masa yang lama?
Ini separuh maraton. Tunggu kejap, saya ada dokumen.
Nah.
BORANG PENYERTAAN
Dua puluh satu kilometer!
Awak boleh berlari untuk lima atau sepuluh.
Begitu. Awak nak lari yang mana?
- Separuh? - Ya.
Tapi ini penyertaan pertama awak, jadi awak tak perlu berlari jauh.
Apa yang penting, tamatkan larian.
Kalau saya berlatih, mungkin saya boleh berlari separuh.
Kita masih ada masa lagi.
Awak fikir begitu?
Jadi saya akan lari sepuluh. Tapi kenapa hanya ada satu permohonan?
Saya dah mohon sebagai pelatih.
Pelajar pasukan balapan akan menyertainya.
Yakah?
Saya akan habiskan larian memakai kasut yang awak berikan.
Tak sabar nak lihat kasut itu jadi lusuh.
Awak risau ia akan lusuh?
Kita boleh tahu profesion seseorang daripada kasutnya.
- Begitu. - Emosi dan tenaga kita
tersembunyi dalam setiap langkah yang kita ambil.
- Saya terbaca dalam buku. - Awak membaca juga?
Aduhai, saya dah agak.
Ini dia.
Ini untuk kasut yang awak hadiahkan. Saya tak suka berhutang.
CARA MENYAYANGI DIRI SENDIRI
- Cara Menyayangi Diri Sendiri? - Ya.
- Awak mengejek saya? - Bukan begitu.
Awak kata awak tak tahu cara menyayangi diri
sebab awak terlalu sibuk berlatih.
Awak boleh belajar daripada ini jika tertinggal kelas.
- Awak pun baca juga? - Ya, dah tentu.
Lihat. Di sini.
"Jangan memaksa kaki memakai kasut yang tak sepadan."
Bukankah perbualan ini menyentuh hati?
- Tiada siapa pernah berikan saya buku. - Yakah?
Terima kasih.
- Saya harap awak baca sampai habis. - Baiklah.
Saya perlu pilih kumpulan.
Awak rasa saya kumpulan pertengahan?
KUMPULAN C
Aduhai. Awak di kumpulan mana?
KUMPULAN A
Apa? Awak kata nak lari dengan saya.
Saya kata saya nak sertai dengan awak.
Pulangkan buku saya. Pulangkan.
- Tak nak. - Pulangkan.
Oh, ya. Apa yang awak buat esok?
- Mari berjumpa pasukan balapan. - Tak nak.
Awak tak boleh ambil semula. Duduklah.
- Saya boleh ambil balik. - Tak boleh.
Minumlah kopi awak.
Awak nak datang tak?
Pukul berapa?
- Saya lupa bawa alkohol. - Kenapa nak bawa alkohol?
Bukankah Pn. Bang datang juga?
Tak, dia cuti bersalin.
Maksud saya, anjingnya.
Oh, yakah? Saya ingat awak bercakap tentang dia.
- Jadi kita nak tunggu siapa? - Woo-sik.
Boleh tolong saya rakamkan video lepas berlatih hari ini?
Saya perlukan video Woo-sik.
Inikah kerja yang awak mula buat?
Apa khabar?
Baik saja. Macam mana dengan awak?
Tentulah baik. Saya…
Tak, ada orang lain melamar saya.
Sampah.
- Apa? - Apa?
Sampah. Ada sampah di sini
- Kenapa awak buat begitu? - Buat apa?
Macam mana awak boleh bawa dia lepas melamar orang lain…
Tak, saya kata orang lain melamar saya.
Rendahkan suara. Itu pun satu masalah juga.
- Kenapa? - Apa kamu berdua cakapkan?
Tak ada apa. Maaflah buat awak menunggu.
Kita patut pergi sekarang.
- Kenapa dengan dia? - Entahlah.
Hei.
AGENSI DANN
Helo, saya datang nak berjumpa Cik Seo Dan-ah.
Helo. Boleh berikan nama encik?
- Lee Yeong-hwa. - En. Lee Yeong-hwa.
Encik ada janji temu dengan Cik Seo?
Dia tiada di pejabat?
- Encik tak buat janji temu? - Tak, tapi saya nak jumpa sekejap saja.
Maaf, tapi encik tak boleh jumpa dia kalau tak buat janji temu.
Saya akan tunggu sampai jumpa orang saya kenal.
Saya akan tunggu di sana.
Cik Seo.
"Senarai Peserta"? Kenapa dengannya?
Kalau awak lihat, Seon-gyeom juga akan menyertainya.
Apa kata kita jadikan dia peserta pertama?
Saya faham kenapa dia sertai, tapi Cik Oh?
Tetapkan perjumpaan. Ini sangat menarik, saya perlu periksa.
Okey, dengan Seon-gyeom?
Tak, Cik Oh. Lebih menarik begitu.
Ya, lukisan itu.
Boleh tak cari pelukis lain? Mereka semua sangat teruk.
Baiklah.
Kenapa dia tersenyum?
Saya tahu awak akan mengalah dan kembali semula.
- Sebab itukah awak senyum? - Kenapa saya nak senyum?
Saya senyumkah?
Awak tak patut datang tanpa beritahu.
Awak tak jawab telefon.
Saya pun dah sekat nombor awak.
Saya dah pesan jangan ganggu dia.
Saya mengganggu awakkah?
Mari bercakap di atas.
Saya boleh luangkan sepuluh minit.
Saya tersilap.
Jangan kata awak nak minta maaf?
Kenapa saya nak minta maaf?
Biasanya orang akan minta maaf apabila buat silap.
Saya terlupa kita berbeza.
Jangan.
Jangan fikir, rasa, berharap atau kecewa dengan saya.
Saya takkan buat begitu.
Ini salah saya.
Saya patut mencetaknya.
PERJANJIAN PENGHANTARAN KERJA
Ini untuk saya?
Ini untuk semua mesin layan diri saya.
Jadi, inilah perniagaan.
Saya letakkan harapan lagi.
Saya ingat saya dah tak berharap.
Awak suka saya?
Saya pernah…
sukakan awak.
Apa gunanya?
Ia dah berakhir untuk saya.
Siapkan dalam tiga minggu. Tandatanganlah.
"Minggu pertama, pastikan lukisan. Minggu kedua, lakaran akhir.
Minggu ketiga, pastikan warna dan siapkan."
Buatlah empat minggu. Saya kena menyemaknya semula.
Buat dengan sempurna supaya tak perlu semak.
Buat dalam tiga minggu.
Baiklah.
- "Baiklah"? - Ya.
Lukisan awak, bukan lukisan saya.
Saya patut pergi, sepuluh minit dah habis.
Baguslah, dia dah tak menyusahkan.
Hai.
- En. Ki! - En. Ki!
Tak mungkin. Kim Woo-sik.
- Awak yang mabuk tempoh hari. - Helo.
Boleh sesiapa bantu saya?
- Okey. - Nah.
Awak akan berlatih bersama kami?
Boleh ambil gambar dengan saya sebelum awak balik?
- Gambar? - Ya.
Matlamat saya adalah pecahkan rekod sekolah menengah awak.
- Dia akan berlari bersama kami? - Hari ini dia cuma melawat.
Kenapa saya rasa kamu lebih suka dia berbanding saya?
Saya kecewa.
Taklah.
Saya perlu jawab telefon.
Berat barang ini. Letakkan di bawah.
Helo, En. Jeong.
Ya.
Apa? Kenapa dia nak jumpa saya?
Oh, yakah?
Okey, jumpa nanti. Selamat tinggal.
Selamat tinggal.
Dia penganjurnya?
Hari ini lebih sejuk, pastikan kamu panaskan badan betul-betul.
Okey.
Oh, ya. Kenapa awak tak berlari hari ini?
Saya masih dalam proses pemulihan disebabkan kecederaan saya.
Woo-sik, tak perlu bercakap formal. Buat kami rasa tak selesa saja.
Okey, baiklah.
Kamu pun boleh buat begitu.
- Okey. - Okey.
Woo-sik, nampaknya awak berkawan baik dengan mereka.
Mereka hampir sebaya.
Awak tak rasa orang yang sama kumpulan umur saja patut jadi kawan?
Awak nak kata saya dah tua?
Apa itu?
- Awak datang untuk minum hari ini? - Saya minum tempoh hari sebab Pn. Bang.
Biasanya saya tak minum.
- Jangan menipu budak-budak. - Aduhai.
Selamat berjaya hari ini.
- Berusaha! - Berusaha!
Tolong saya.
Boleh tolong kutip?
Jangan angkat lutut.
Jangan angkat.
Bagus.
Tempoh hari, awak belikan saya buku.
Saya masih belum baca satu muka pun.
Kalau masih baru, awak boleh jual di kedai buku terpakai
atau jual di Internet.
Saya tak pernah cuba.
Saya selalu buat.
Cubalah muat naik, orang yang perlukannya pasti akan beli.
Kenapa nak simpan kalau tak nak guna?
Betul juga.
- Wah, awak sangat hebat. - Taklah.
Sayangnya.
Idola awak dah bersara.
Awak ada sebut dalam temu duga.
- Perlahan-lahan. - Awak jadikan dia inspirasi.
Dia matlamat awak.
Agaknya apa motivasi yang awak perlukan untuk berlari semula?
Kalau tak ada, tak apa.
Masih sama lagi.
Seon-gyeom yang memberi motivasi dan saya berlari demi nenek.
Mesti besar tanggungjawab
menjadi matlamat seseorang.
Seon-gyeom?
Tak, awak.
Awak matlamat mereka yang paling hampir.
Woo-sik.
Apa kata kita cuba?
Okey.
Macam tak percaya dia suruh saya jadi jurukamera.
Aduhai.
Ini okey, bukan?
Dulu awak rasa sakit sebab awak terlalu memaksa.
Itu…
Saya boleh berlari lebih laju sedikit.
Saya rasa saya boleh berlatih diver sekarang.
Mari buat selepas awak dah tak sakit. Awak ada masa.
Awak nak lihat diri awak?
Awak nak periksa?
- Ya. - Okey.
Macam mana?
Saya masih terhincut?
Saya tak pasti, tapi kamu berdua nampak bagus berlari bersama.
Jangan kata begitu.
Apa maksud awak?
Saya nampak bagus?
Saya nak tengok juga.
Aduhai.
Baiklah.
Kadar tubuh Woo-sik bagus.
Sebab itu dia berlari dengan baik.
Ia sangat penting.
Yakah?
Jangan kata begitu.
Kenapa awak asyik kata begitu?
Saya malu.
Seronok dapat pergi kerja bersama-sama.
Lepas ini pun, ayah akan selalu rasa seronok.
Dan-ah.
Biarlah Myeong-min yang anjurkan majlis amal tahun ini.
Insiden di kilang telah mencetuskan kekecohan.
Kamu patut biarkan dia yang anjurkan kali ini.
Saya terpaksa terima dia jadi keluarga, kenapa saya kena buat begitu?
Perniagaan keluarga memang begini.
Memang sampah masyarakat.
Saya dah uruskan sekecil-kecil perkara.
Ayah nak suruh saya serahkan begitu saja?
Bukankah kamu suruh ayah fikirkan tentang imej syarikat?
Sebab itulah ayah buat begini.
Ayah anggap kamu setuju saja.
Saya patut sumbat bunga dalam lubang hidung awak.
Awak tahu saya ada alahan. Itu dikira cubaan membunuh.
Tepat sekali.
Tepat sekali?
Helo, En. Jeong.
Helo, Cik Seo akan datang kejap lagi. Dia sedang berenang.
Berenang?
Oh, kami ada kolam renang.
Bunyinya dia sangat kaya.
Apa yang awak suka? Kopi, air atau teh?
Tak payahlah. Ini untuk awak.
Jangan kongsi. Awak makan seorang.
- Ini untuk saya? - Ya.
Terima kasih.
Tangan awak… Awak cederakah?
Dia pukul awak?
Taklah, ini…
Apa ini? Dia pakai tuksedo.
Comelnya! Aduhai.
Comel, bukan?
- Siapa namanya? - Meonji.
Meonji? Awakkah yang beri nama itu?
- Ya. - Begitu?
- Meonji, awak sangat comel! - Comel, bukan?
- Sangat cantik! - Apa yang comel? Saya?
Kucing.
- Saya sediakan teh. - Terima kasih.
Kenapa awak berenang? Awak ikan?
Untuk kekalkan stamina.
"Ikan"? Tak ada perumpamaan lebih baik macam "ikan duyung"?
Awak fikir saya datang nak berbaik?
Awak salah guna kuasa dan suruh saya datang ke sini.
Kalau itu satu dosa, saya mesti dihukum.
Ada orang buat begitu pagi tadi.
Di mana? Lain kali saya nak lihat sendiri.
Awak bercinta dengan Seon-gyeom?
Awak pulangkan dan buat dia rasa malu?
- Kenapa awak tanya? - Sebab awak berlagak ramah begini.
Awak hanya bercakap tentang hal yang kamu tahu.
Yakah? Agak pandai.
Sangat bijak.
Saya boleh saja pergi ke universiti berprestij,
tapi saya pilih universiti biasa.
Kenapa? Awak patut pilih universiti yang bagus.
Untuk dapatkan biasiswa.
Benarkan saya menyertai maraton. Saya nak sertainya.
Kenapa? Sebab Seon-gyeom?
Bukannya kamu sekumpulan. Kamu takkan berlari bersama.
Tak, ini untuk diri saya.
Untuk diri sendiri.
Saya selalu menerima derma daripada peserta.
Tapi sekarang, saya ada peluang untuk berlari sendiri.
- Saya nak tahu tentang sesuatu. - Jangan.
- Saya belum tanya lagi. - Semua soalan awak salah.
Macam mana awak membesar?
Walaupun masa kecil awak sukar, awak tak nampak kuat.
Awak menolak untuk melutut walaupun tiada sokongan.
- Kenapa taasub sangat tentang itu? - Entah.
Mungkin sebab awak tak nak buat.
Saya tahu apa yang perlu dan tak perlu.
Jika saya tak pernah memilikinya, saya takkan tamak.
Kalau saya masih mahukannya, saya akan cari yang sama walaupun palsu.
Benda yang saya miliki selalu dirampas daripada saya.
Sebab itu awak salah guna kuasa? Saya di sini disebabkan itu.
Semuanya saling berkait.
Dalam dunia saya, saya yang paling lemah.
Saya tak tahu bila milik saya akan dirampas, jadi saya bina dinding.
Jadi awak pilih sasaran awak.
Itukah maksudnya?
Kenapa awak asyik bercakap hal begini?
Tentang apa?
Isi hati awaklah.
Sudahlah, terasa macam kita rapat pula.
Kenapa saya nak kongsi benda begitu dengan awak?
Aduhai, kasihan awak sebab tak sedar dengan tindakan sendiri.
Lebih baik jangan selalu mengetap gigi.
Rahang kita juga yang sakit.
Benarkan saya berlari sebab saya datang seperti yang awak suruh.
Apa awak buat?
Duduklah di dalam.
Saya datang tanpa mengetahui sebabnya.
Mari tonton filem bersama.
May kata saya boleh guna bilik ini apabila semua orang dah balik.
Kita juga ada ayam dan bir. Mereka gembira bertemu awak.
Nah.
- Sedap, bukan? - Sedap.
Betul, bukan?
- Oh, ya. - Ya?
Saya selalu menonton filem.
- Di mana? - Di rumah.
Oh, maksud awak filem itu?
Awak tak suka tonton filem dengan saya?
Saya cuba bertahan.
Awak memang tak beri peluang.
Saya akan mainkan.
Macam mana?
Rumit.
Bahagian mana?
Saya tak faham kenapa watak utamanya tersenyum di babak akhir.
Saya faham.
Sebab dia senyum tiba-tiba?
Macam mana dengan awak?
Rumit.
Sebab ia filem yang bagus.
Saya ditawarkan untuk bekerja untuk filem ini.
Saya mesti menontonnya dulu, sebab itulah saya ajak awak.
Tapi dah ada sari kata.
Sebenarnya,
sari kata itu dibuat sepuluh tahun lalu.
Gunung pun boleh berubah dalam jangka masa begitu.
Jadi bahasa pun mestilah berubah.
Perkataan lama dah hilang
dan perkataan baru pula muncul.
Saya rasa filem ini juga kata sesuatu yang serupa.
Sebab ia tentang benda yang hilang.
Ada benda lain lagi.
Sesetengah pekerjaan akan hilang apabila kecerdasan buatan ambil alih.
Salah satunya ialah terjemahan.
Tapi yalah, kereta api pun tak dipandu oleh manusia lagi.
Mesin akan mengganti kita.
Walau mereka ganti kita dalam semua benda,
bukankah ada sesuatu yang cuma kita boleh buat?
Apa agaknya?
Atlet tak boleh digantikan.
Ada satu liga yang dinamakan Liga Berlian.
Tahun lepas, beberapa acara dilupuskan.
Salah satunya larian 200 meter.
Dilupuskan?
Sebab tak ada orang berminat.
Jadi,
walaupun ia tak boleh diganti,
ia tetap hilang apabila tiada orang meminatinya.
Sama ada acara sukan atau orang.
Apabila saya memilih
untuk tak berlari lagi,
saya ingat larian bukan lagi sebahagian daripada diri saya.
Saya ingat
saya hanya terikat dengan benda yang buat saya berlari dulu.
Tapi saya sedar saya terikat dengan benda yang akan buat saya berlari.
Ia sama macam awak.
Itu yang saya rasa tentang filem ini.
Jangan hilang.
Selalu bersama dengan saya selamanya.
Saya takkan hilang.
Saya akan berada di sini selamanya.
Awak sangat baik.
Teruskan. Awak kata saya baik.
Awak memang baik.
Giliran saya pula.
Baiknya awak
sebab panggil saya baik dan kacak.
Yakah?
Salahkah?
Awak akan buatkah?
Menterjemah.
Awak kata ia mengingatkan awak tentang saya.
Patutkah saya lakukan?
Kalau saya buat, saya akan buat dengan baik.
Yakah?
Apa ini? Awak mabuk?
Awak tak mabuk, bukan? Selepas minum sesikit itu?
Macam tak percaya, Ki Seon-gyeom.
Memandangkan saya dah mabuk,
boleh tak saya buat silap?
Aduhai.
- Helo? - Kamu masih
melawat budak-budak di sekolah alternatif?
Kadangkala.
Ayah terfikir nak tubuhkan pasukan tempatan.
Ayah akan beri sokongan penuh.
Apa?
Kamu yang latih mereka, jadi ayah patut tolong.
Ayah dah berbincang dengan Bae-jeong.
Ayah bawa saya ke sana untuk majlis amal
lima tahun lalu dan itu saja.
Sekarang pasukan tempatan pula?
Kamu yang mendidik mereka selama ini. Ayah takkan benarkan orang lain rampas.
Jarang pasukan sukan dibubarkan.
Ayah cuma nak beritahu yang ayah akan uruskannya.
Baiklah, saya nampak masa dalam lukisan awak
dan saya sangat menghargai masa.
Dalam masa yang berharga ini,
saya asyik…
Rasa macam nak gila.
Saya dah hantar maklumat majlis amal kepada setiausaha Pengarah Seo.
Saya akan ke sana tengah hari ini untuk jelaskan.
Menjengkelkan betul. Itu milik saya.
Akhir sekali, saya nak sampaikan mesej Lee Yeong-hwa.
"En. Jeong, tolong tanya Cik Seo tentang maklum balas
berkaitan lukisan."
Rasa pelik
dia tiba-tiba mendengar kata.
Saya dah dapat apa saya nak.
Dia tak lagi menyusahkan.
- En. Jeong. - Ya?
Cuba senyum.
Okey. Awak boleh pergi.
Macam mana dengan maklum balas?
Apa? Kenapa dia asyik tolong saya? Buat saya rasa terhutang budi pula.
Kenapa masih tak balas?
EN. JEONG
Kalau dia tak suka…
KALAU DIA TAK SUKA
Kalau saya tak dapat maklum balas hari ini…
Cik Seo nak jumpa awak. Tolong datang ke sini pukul 5:00 petang.
Ini notiskah?
Saya datang nak jumpa Cik Seo. Pukul 5:00, Lee Yeong-hwa.
Ya, saya ada dengar.
Maafkan saya tentang tempoh hari.
Silakan.
Macam tak percaya.
Awak nak jumpa saya? Sekarang, awak nak bercakap?
Apa ini?
Lupakan lukisan itu.
Cubalah melukis, budak.
Macam tak percaya.
Serius? Awak ambil kelas-kelas untuk berlagak begini?
Tentu saya berbakat.
Sekarang? Di sini? Tiba-tiba?
Lupakan lukisan itu.
Saya nak tengok awak melukis.
Awak boleh berhenti melukis.
Tak, ambil sendiri.
Cuba senyum.
Saya kata, senyum.
Bukankah awak suruh saya baiki sikap itu?
Ya.
Awak sepatutnya buat begitu.
Jadi buatlah saya tersenyum.
- Apa? - Mana boleh senyuman dipaksa?
Saya tiada sebab nak senyum di depan awak lagi.
Akhirnya saya faham kenapa awak jadikannya sikap.
Kenapa awak senyum?
Saya memang suka senyum dan ramah.
Ini diri sebenar awak.
Awak tak cukup kenal saya untuk kata begitu.
Lukisan awak menunjukkan
betapa busuk dan gelapnya hati awak.
Saya patut percayakan lukisan awak.
Sudahlah kalau awak tak boleh buat saya senyum.
Budak sombong ini…
Apa awak buat?
Tak kelakarkah? Awak selalu senyum di depan saya.
Saya boleh pilih nak senyum atau tak.
Geram betul.
Keinginan untuk melihat lukisan awak
dan keinginan untuk berjumpa awak saling bertentangan.
Baiklah, saya mengaku.
Kalau Monet dan Picasso masih hidup pun, saya tetap pilih awak
sebab saya sukakannya.
Saya sukakan lukisan awak, bukan awak.
Itu sajakah?
Awak yang cakap begitu.
- Siapa kata? - Saya boleh buat sesuka hati.
Jangan akhirinya.
Awak budak-budak?
Kenapa kebudak-budakan sangat?
Awak dah mula sukakan saya?
Saya rasa begitulah.
Saya rasa awaklah
di belakang lukisan itu selama ini.
Seon-gyeom.
Awak berkerut memandang saya?
Perlukah dia pakai kaca mata hanya kerana matanya?
- Saya tak suka. - Saya ada buat salah?
Jangan berlalu pergi.
Kenapa kalau saya di sebalik lukisan itu? Salahkah saya tak boleh lupakan?
Saya di sini kerana ternampak sesuatu yang pelik dan saya tak boleh abaikan.
Kenapa dia hantar orang intip saya? Secara tiba-tiba pula itu.
Itu rumah saya, apa awak buat?
Beritahu saya jika awak nampak orang yang mencurigakan semasa bersama Seon-gyeom.
- Awak buat saya marah. - Saya?
Tengoklah dia senyum.
- Saya patut… - Seon-gyeom!
Lepaskan saya!
- Jangan libatkan kami dalam kerja ayah. - Aduhai!
Awak yang rosakkan anak saya, bukan?
Dia kekuatan saya, bukan kelemahan saya.
Jadi, buatlah apa ayah nak.
Terjemahan sari kata oleh Rozailina Othman